...λειτουργεί εδώ και χρόνια μια σχολή καράτε.
Στη γειτονιά μου υπάρχει κι ένα μικρό δασάκι. Λίγα δέντρα, αλλά τόσο πυκνά κι αναπτυγμένα, ώστε να είναι ιδανικά για τη φιλοξενία χιλιάδων (χωρίς υπερβολή) πουλιών.
Κάθε απόγευμα οι ήχοι από το ένα συναγωνίζονται τους ήχους απ' το άλλο.
Ένας λόχος από παιδικές φωνές, πειθαρχημένες , δυναμικές κι ετοιμοπόλεμες, επιβάλλει την παρουσία του. Τα παραγγέλματα και οι απαντήσεις μεταδίδουν μια αίσθηση ... στρατοπέδου.
Μόλις οι ιαχές κοπάσουν, παίρνουν τη σκυτάλη "τα πετεινά του ουρανού", που έλεγε η γιαγιά μου. Κάνουν χαμό κι αυτά, είναι η αλήθεια : άπειρες μικρές-μικρές υποομάδες κελαηδισμάτων, που ανταλλάσσονται ταυτόχρονα, παράλληλα και διαρκώς, μπερδεύονται όλες μαζί και δημιουργούν μια μεγάλη πηγή ήχου. Όμως -τι περίεργο- ο δικός τους χαμός δεν εισβάλλει ηχητικά στο σπίτι. Κάνεις τις δουλειές σου αμέριμνα και συνειδητοποιείς την παρουσία τους μόνο όταν θες. Τότε σου μεταδίδεται μια αίσθηση ανακουφιστική, σαν να σου στέλνει κάποιος ένα μήνυμα ζωής και ειρήνης.
Παρομοιάζω αυθόρμητα στο μυαλό μου τα παιδιά με τα πουλιά (ίσως λόγω κοινής αθωότητας, ανάγκης για προστασία και μεγέθους). Τι καλά που θα ήταν να έτρεχαν κι αυτά ελεύθερα , από κλαράκι σε κλαράκι και να μπλέκονταν οι φωνές τους μέσα σε ένα χορό από παιχνίδια! Κι ας ξεσήκωναν τη γειτονιά στο πόδι, χαλάλι τους. Τώρα τρέχουν για να εκτονωθούν, για ν' αδυνατίσουν, να γυμναστούν, να πειθαρχήσουν. "- Υπάρχουν από πίσω γονείς που μεριμνούν και τρέχουν, Νίκη", παίρνει αμέσως θέση ο συνήγορος μέσα μου. Ναι, δε λέω... όμως ακόμη, κάθε απόγευμα, ο στρατός από τις παιδικές φωνές ακούγεται ανοικείος στ' αυτιά μου.
 |
| (η εικόνα δανείζεται από το ιστολόγιο http://bibliotaxideutes.blogspot.gr/ ) |
