Λέγεται συχνά -και, μεταξύ μας, δικαίως- πως ο άνθρωπος δεν πρέπει να προσκολλάται στα υλικά αγαθά. Ας πούμε όμως στην περίπτωσή μου πως, προσθέτοντας λίγη (αμπελο)φιλοσοφία σε αυτά, δικαιολογούμαι :-)
Ιδού, λοιπόν, το γιαράκι μου:
Είναι ένα αγαθό. Υλικό μεν - είπαμε, αγαθό δε.
Στερήθηκα για αρκετό καιρό και με το ανάλογο τίμημα τις παροχές ενός αυτοκινήτου, οπότε όταν ήρθε, το εκτίμησα σαν θησαυρό.
Θα μπορούσα χωρίς αυτό. Δύσκολα, αλλά θα μπορούσα. Κι αυτό είναι ίσως που το κάνει ακόμη πιο εκτιμητέο.
Ήρθε στα χέρια μου τόσο ανέλπιστα, που μόνο ευγνώμων μπορώ να νιώθω προς τη ζωή και τις περίεργες συγκυρίες της.
Απόκτημα - ευγενής χορηγία γονέων. Τόσο ευγενής, που έγινε έμμεσα. Ουσία όμως παραμένει το γεγονός πως χωρίς τη γενναιοδωρία τους πιθανότατα θα είχα κάνει μία ολόδική μου τρύπα στο νερό.
Πριν το διαλέξω, μου "γυάλιζαν" άλλα. Πιο στυλάτα, πιο μοδάτα, πιο ξεχωριστά, πιο ακριβά. Με ένα περίεργο τρόπο όλα από κοντά απομυθοποιούνταν και απορρίπτονταν, έτσι ώστε να καταλήξω να επενδύσω σε αυτό, που έμοιαζε στα μάτια μου συμβατικό, ανέμπνευστο έως βαρετό, αλλά τίμιο κι αξιόπιστο. Ομολογώ πως ήταν δύσκολη απόφαση για κάποια αλλοπαρμένη, που πάντα κοιτάζει την εικόνα! Όμως -τι περίεργο- τώρα πια δεν έχω μάτια γι' άλλο.
Δείχνει μικρό, αλλά τίποτα ή κανείς καλός δεν έμεινε έξω.
Από τον πρώτο κιόλας καιρό, που ήρθε στα χέρια μου, και ως σήμερα γίνεται το μέσον για να ωριμάζω και να παίρνω μαθήματα. Εντός κι εκτός δρόμου.
Κάπως έτσι περνά ο καιρός και μαζί η ζωή μου με το γιαράκι. Τρέχουμε γύρω στις 70.000 χιλιόμετρα πια μαζί.
Συνοδέψαμε φίλη στο γάμο της μέχρι να μπουκώσει η κόρνα, μεταφέραμε τέτοια ποσότητα κηπευτικών, που κατρακυλούσαν κάτω απ' τα καθίσματα (με αντίστοιχης ποσότητας υπερπροστατευτικότητα μάνας), κάναμε "πατάτες" και φασκελωθήκαμε δικαίως, πήγαμε με αγωνία σε ραντεβού και δουλειές, υποσχεθήκαμε πως θα διευκολύνουμε όσους δεν έχουν αυτονομία μετακίνησης και το ξεχνάμε.. και συνεχίζουμε.
Δρόμους παίρνουμε, δρόμους αφήνουμε, προσπαθούμε, χανόμαστε σε διαδρομές πατημένες ή στη μέση του πουθενά, επιταχύνουμε ή λουφάζουμε στη μεσαία λωρίδα, σταθμεύουμε, άλλοτε φτάνουμε έγκαιρα κι άλλοτε αργά, πάμε ρωτώντας, αυτοσχεδιάζουμε .. Και όλ' αυτά, τόσο κυριολεκτικά, όσο αλληγορικά :
Κάποιες λίγες φορές αποδείχθηκαν πολύτιμα (δυστυχώς κι ευτυχώς συνάμα!) και τελικά μας έσωσαν τα καλά συστήματα φρένων.
Η αυτονόμησή μας άλλοτε ανακουφίζει, άλλοτε βαραίνει.
Η αυτονόμησή μας άλλοτε ανακουφίζει, άλλοτε βαραίνει.
Περιστασιακά περνάει απ' το μυαλό μια κουβέντα φίλου : ο έμπειρος οδηγός κινδυνεύει πιο πολύ απ' τον πρωτάρη, αν αφεθεί στη βεβαιότητα της εμπειρίας του.
Γι' αυτό προσπαθώ να μου υπενθυμίζω πως με προσεχτικούς και με επιμέλεια χειρισμούς, δε διασφαλίζω την έλλειψη ατυχήματος, αλλά πως αν αυτό συμβεί, δε θα φέρω την ευθύνη.
Έχω και μια πεποίθηση : το τιμόνι δεν είναι για πολλά διαφορετικά χέρια. Φθείρεται η μηχανή μακροπρόθεσμα, λεν οι πιο γνωστικοί. Θα ήταν σαφώς πιο βολικό να κάθονται στη θέση του οδηγού κατά καιρούς διάφοροι, σίγουρα βολικό και για μένα και για εκείνους, όμως αποφεύγω το "σκόρπισμα". Έτσι, εις βάρος του βολέματος όλων και προς χάριν των πιστεύω μου, παίρνω κάθε φορά το ρίσκο του να αποκλείω αυτά τα πολλά, διαφορετικά χέρια.
..και κάπως έτσι, μεταξύ οδήγησης, σκέψεων και συνειρμών, και με πολλή ευγνωμοσύνη, συνεχίζουμε για νέες διαδρομές.
