Ως σχεδόν εκ γενετής αντιδραστικό ον σιγά μην συμφωνούσα με την πλειοψηφία των ανθρώπων σε αυτό! Απεχθάνομαι τα γνωμικά. Κι εξηγούμαι χωρίς χάσιμο χρόνου : έχουν τα καημένα τόσες λαοθάλασσες θαυμαστών, όσο ακριβώς αναξιοποίητα μένουν. Τι αντίφαση, ε...; Γίνονται συνθήματα σε τοίχους, τσιμεντένιους και εικονικούς, σε μπλούζες, σε στόματα και μετά τίποτε. Παρακαλώ, όποιον εμπνεύστηκε χάρη σε ένα γνωμικό έτσι ώστε να αλλάξει κατά τι την καθημερινότητά του, να έλθει να με διαψεύσει. Παρακαλώ να έχω άδικο. Γιατί είναι τόσο κρίμα σοφές κουβέντες να μη γεννούν κάτι.
Εχθές, ωστόσο, είχαμε γεννητούρια! Δείτε τι ήρθε στα χέρια μου :
Κυριολεκτικά ΗΡΘΕ στα χέρια μου! Και μάλιστα, πάνω στην ώρα!
Αποτελούσε μέρος ενός παιχνιδιού σε μια δραστηριότητα, που παρακολουθώ, το θεατρικό παιχνίδι. Κι εγώ μέρος του παιχνιδιού ήμουν, οπότε μοιραία βρεθήκαμε :-)
Ξεκίνησα λέγοντας τι απεχθάνομαι. Ε, λοιπόν, να και κάτι που λατρεύω : αυτές τις στιγμές, που κάτι γίνεται και σε κάνει να μονολογείς "μα δε γίνεται να ήταν τυχαίο!", ή που είναι τόσο τυχαίο, που πάλι καταλήγεις να παραμιλάς. Τυχαίο - ξε-τυχαίο, είναι ό,τι είναι. Είναι κάτι "συστημένο" κι έρχεται -ντανννννν- ακριβώς όταν κι έτσι όπως το χρειάζεσαι. Μια τέτοια στιγμή ήταν κι αυτό.
Σε λάκκους πέφτουμε όλοι, υποθέτω. Οπότε ο πόνος της πτώσης, η απογοήτευση στη θέα της υψομετρικής διαφοράς και η αγωνία για την εξέλιξη αποτελούν κοινό τόπο. Τι μας λέει ο ποιητής; Έχεις δυο χέρια. Ξεκίνα με αυτά. Αγνόησε τα μεγέθη. Κάνε ό,τι μπορείς. Το χρωστάς στην ύπαρξή σου. (Ο,τι δήποτε λιγότερο την υποτιμά και δεν της αρμόζει, σκέφτομαι εγώ).
Η ώρα του λάκκου ας είναι εκείνη που θα θυμόμαστε τι έχουμε και τι μας πρέπει.
Σας εύχομαι ολόψυχα στιγμές "συστημένες" και ώρες έγερσης.
Και σας αφιερώνω ένα τραγούδι από την αδυναμία μου, Ελένη Βιτάλη :
Και σας αφιερώνω ένα τραγούδι από την αδυναμία μου, Ελένη Βιτάλη :
