ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΣΙΩΠΗ..

..όταν είναι Θέση.

Το να μένει κάποιος σιωπηλός κατά τη διάρκεια μιας κατάστασης συχνά παρεξηγείται, πολλοί νομίζουν ότι ταυτίζεται με απάθεια, ουδετερότητα, αποφυγή ή δειλία. Κι όμως, δεν είναι έτσι, η λεκτική απουσία δεν είναι «κενό». Η σιωπή πολλές φορές έρχεται ως απάντηση , είναι σαφής και συνειδητή στάση απέναντι στην κατάσταση, είναι συγκεκριμένη επιλογή.

Για παράδειγμα, ο «σιωπών» μπορεί να μη νιώθει την ανάγκη να υπεραμυνθεί έναντι μιας προσβολής στο πρόσωπό του, ή να επιλέγει τη σιωπή προκειμένου να μη διαιωνίσει το ήδη τεταμένο κλίμα μιας συζήτησης, ή να επιθυμεί να απαντήσει κατόπιν ώριμης σκέψης, ή να επιλέγει σιωπώντας να δώσει χώρο στις πράξεις.

Επειδή, λοιπόν, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να ισχύει κάτι από τα προηγούμενα (ή κάτι άλλο), καλό είναι να δίνουμε προσοχή και χώρο στη σιωπή του διπλανού μας.

 

..όταν είναι Επικοινωνία.

Πρόσφατα διάβασα (αδυνατώ να θυμηθώ και να αναφέρω την πηγή με ακρίβεια) πως δύο άνθρωποι που λογομαχούν, φωνάζουν γιατί οι καρδιές τους έχοντας απομακρυνθεί πασχίζουν η μία να «ακούσει» την άλλη. Στον αντίποδα, οι ερωτευμένοι μιλούν χαμηλόφωνα, ψιθυρίζουν ή δε μιλούν καθόλου, γιατί δεν απέχουν καρδιακά ή, για να το θέσω λιγότερο ρομαντικά, γιατί δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουν!

Η σιωπή αυτή υποδηλώνει ασφάλεια και εσωτερική ηρεμία, που πηγάζουν ή πάντως ευδοκιμούν χάρη στο δέσιμο, στην αλληλοκατανόηση και στην εμπιστοσύνη των μερών [Το παράδοξο είναι πως για να επιτευχθεί αυτού του είδους η σχέση, πρέπει να προηγηθεί πολύς λόγος! (ένδειξη πως αγαπώ ισάξια την πολυλογία :-) )]. Σε κάθε περίπτωση η σχέση δύο ανθρώπων, ό,τι είδους και αν είναι (ερωτική, φιλική, γονεϊκή κλπ), πρέπει να δουλευτεί πολύ μέχρις ότου αποκτήσει σιωπές θετικές. Χρειάζεται επένδυση αμφοτέρων των πλευρών σε χρόνο,  όπως κάθε τι πολύτιμο, άλλωστε.

 

..όταν είναι time-out.

Όσο αντιπαραγωγική είναι η σιωπή της ανίας και της αθυμίας, τόσο παραγωγική και χρήσιμη είναι εκείνη της παύσης για ανασυγκρότηση μυαλών και δυνάμεων. Η πρώτη –κατά κοινή ομολογία- ευνοεί την ανάπτυξη περισσότερων αρνητικών αισθημάτων και ενδέχεται να παρασύρει το μυαλό σε περίεργες διαδρομές. Ωστόσο, η δεύτερη μόνο καλό μπορεί να επιφέρει. Μέσα σε τόση βουή, τόση φασαρία, ο χρόνος κυλά, σα να έχω μία υπόσταση, αυτήν του «μαμ, κακά και νάνι». Σαν ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής με αμέτρητα αρχεία στην επιφάνεια εργασίας του, αλλά ουδέν “named” και “saved”.

Μέσα σε όλη αυτή τη θολούρα, η σκόνη πρέπει να κατακάτσει. Αν μείνω ήσυχη για λίγο, θα παρατηρήσω τους ήχους του περιβάλλοντος. Αν τους απομονώσω, θ’ ακούσω τους χτύπους της καρδιάς μου. Λίγο αργότερα, θ’ αρχίσω ν’ ακούω τις σκέψεις μου, πρώτα τις πιο επιφανειακές κι ύστερα, την αλήθεια μου : Τι συμβαίνει, πώς νιώθω και γιατί; Τι συνέβη; Τι μαθαίνω απ’ αυτό; Τι κρατώ, τι πετώ; Τι θέλω και τι κάνω γι’ αυτό; Τι με εμποδίζει, τι με φοβίζει, τι με βοηθά, τι μου κάνει καλό; Κ ευρύτερα : Με αφορά το τάδε θέμα; Τι κάνω για το δείνα; Συνειδητοποίηση, αυτοκριτική, εμπέδωση, ωρίμαση, κέρδος!

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

Πώς να ξεκινήσω να μιλώ για αγαπημένα πρόσωπα και την ομορφιά της φιλίας, που αυτά αναδεικνύουν! Δε γνωρίζω κατάλληλη εισαγωγή γι' αυτούς, που η ζωή αποφάσισε να τους έχει 320 χιλιόμετρα μακριά, αλλά οι καρδιές τους αυθαιρέτησαν, κι ακόμη επιμένουν, παντοιοτρόπως, να τα αγνοούν.

Ήμουν άρρωστη, όπως πολύ συχνά συνέβαινε για κάποια χρόνια, λόγω χρόνιου προβλήματος υγείας. Πόνος οξύτατος κ καθηλωτικός. Η Β. φώναξε στο τηλέφωνο : "ναι, δε γίνεται όμως, πρέπει κάτι να βρεθεί, για να το αντιμετωπίζεις! Σήκω κ έλα στο σταθμό!". Πράγματι, περίμενε εκεί με το ιχ της, με πήγε στον οικογενειακό της γιατρό, περίμενε καρτερικά μαζί μου στο γεμάτο από ασθενείς σαλόνι, έμεινε εκεί στην εξέταση, στη διάγνωση κ στην επιστροφή στο σπίτι. Καθημερινή ιστορία ενός προσώπου , που είχε τα αντανακλαστικά να επωμιστεί τον ανήμπορο να αντιδράσει φίλο, σε μια ημέρα εργάσιμη.

Η ίδια, όπως και η Μ. και ο Ν. ήξεραν πόσο μας άρεσαν κάποιες βραδινές ομιλίες, που πραγματοποιούνταν πολύ μακριά απ' το σπίτι μου. Αυτό ήταν αρκετό για να γίνονται πότε ο ένας, πότε ο άλλος, οι βραδινοί, προσωπικοί μου οδηγοί ΤΑΞΙ. Ουδέποτε, παρά τις ενίοτε αντίξοες συνθήκες (χρόνου, καιρού κλπ), βαρυγκώμησαν, ουδέποτε άφησαν να φανεί η παραμικρή ένδειξη δυσαρέσκειας.

Ο Ν. , σε μια δύσκολη περίοδο, ήταν εκεί ένα ολόκληρο πρωινό : περίπατος στο θησείο, μου αγόρασε βιβλίο από υπαίθριο πάγκο και καθόταν επί αρκετή ώρα να γράφει αφιέρωση στο εσώφυλλο, μου έδωσε τα γάντια του λόγω κρύου και με συνόδευσε ως την εξώπορτα του σπιτιού, μετά από 2 συγκοινωνίες και μία ώρα διαδρομής, αφού βεβαιώθηκε ότι είμαι καλά. Ήταν επίσης εκεί σε μια σημαντική χαρμόσυνη ημέρα για εμένα, αφού αντιλήφθηκε πως θα ήμουν μόνη - χάρη σ' αυτόν, τελικά δεν ήμουν. Πρόσφατα με σύστησε στη μικρούλα κόρη του ως αδελφή των γονιών της.

Ο Γ. εκμεταλλεύεται τον "κενό" χρόνο της οδήγησης κατά την επιστροφή από την εργασία στο σπίτι, για να μου τηλεφωνεί κάθε εβδομάδα. Συχνά, την ώρα που σχολά, το τηλέφωνό μου είναι κλειστό, γιατί κοιμάμαι. Το γνωρίζει και παρ' όλ' αυτά, εξακολουθεί να μου "χτυπά την πόρτα".

Η Λ. είναι ο τύπος ανθρώπου που σε κάθε περιστατικό θα βάλει στη συζήτηση τον καλό λογισμό. Αυτός ίσως ήταν ο λόγος που σεβάστηκε την απομάκρυνσή μου χωρίς γρίνια, παρεξήγηση, πίεση ή αδιακρισία. Κι όταν επέστρεψα ήταν εκεί, με πολλή έννοια για το καλό μου και δίψα ν' αναπληρώσουμε ό,τι πιθανόν είχαμε χάσει.

Είναι βέβαιο πως το παρόν κείμενο αδικεί την ομορφιά των ανθρώπων, διότι μόνο την υπονοεί. Είναι ομοίως βέβαιο πως λείπουν πρόσωπα εξίσου σημαντικά, που εμπλουτίζουν, νοηματοδοτούν και συντροφεύουν τη ζωή μου. Ωστόσο, ας ειπωθεί απλοϊκά πως η αγάπη, η γενναιοδωρία και η ευρυχωρία της καρδιάς αξίζει να γνωστοποιούνται και να διαδίδονται, για να ...μεταδίδονται.