ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΣΙΩΠΗ..

..όταν είναι Θέση.

Το να μένει κάποιος σιωπηλός κατά τη διάρκεια μιας κατάστασης συχνά παρεξηγείται, πολλοί νομίζουν ότι ταυτίζεται με απάθεια, ουδετερότητα, αποφυγή ή δειλία. Κι όμως, δεν είναι έτσι, η λεκτική απουσία δεν είναι «κενό». Η σιωπή πολλές φορές έρχεται ως απάντηση , είναι σαφής και συνειδητή στάση απέναντι στην κατάσταση, είναι συγκεκριμένη επιλογή.

Για παράδειγμα, ο «σιωπών» μπορεί να μη νιώθει την ανάγκη να υπεραμυνθεί έναντι μιας προσβολής στο πρόσωπό του, ή να επιλέγει τη σιωπή προκειμένου να μη διαιωνίσει το ήδη τεταμένο κλίμα μιας συζήτησης, ή να επιθυμεί να απαντήσει κατόπιν ώριμης σκέψης, ή να επιλέγει σιωπώντας να δώσει χώρο στις πράξεις.

Επειδή, λοιπόν, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να ισχύει κάτι από τα προηγούμενα (ή κάτι άλλο), καλό είναι να δίνουμε προσοχή και χώρο στη σιωπή του διπλανού μας.

 

..όταν είναι Επικοινωνία.

Πρόσφατα διάβασα (αδυνατώ να θυμηθώ και να αναφέρω την πηγή με ακρίβεια) πως δύο άνθρωποι που λογομαχούν, φωνάζουν γιατί οι καρδιές τους έχοντας απομακρυνθεί πασχίζουν η μία να «ακούσει» την άλλη. Στον αντίποδα, οι ερωτευμένοι μιλούν χαμηλόφωνα, ψιθυρίζουν ή δε μιλούν καθόλου, γιατί δεν απέχουν καρδιακά ή, για να το θέσω λιγότερο ρομαντικά, γιατί δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουν!

Η σιωπή αυτή υποδηλώνει ασφάλεια και εσωτερική ηρεμία, που πηγάζουν ή πάντως ευδοκιμούν χάρη στο δέσιμο, στην αλληλοκατανόηση και στην εμπιστοσύνη των μερών [Το παράδοξο είναι πως για να επιτευχθεί αυτού του είδους η σχέση, πρέπει να προηγηθεί πολύς λόγος! (ένδειξη πως αγαπώ ισάξια την πολυλογία :-) )]. Σε κάθε περίπτωση η σχέση δύο ανθρώπων, ό,τι είδους και αν είναι (ερωτική, φιλική, γονεϊκή κλπ), πρέπει να δουλευτεί πολύ μέχρις ότου αποκτήσει σιωπές θετικές. Χρειάζεται επένδυση αμφοτέρων των πλευρών σε χρόνο,  όπως κάθε τι πολύτιμο, άλλωστε.

 

..όταν είναι time-out.

Όσο αντιπαραγωγική είναι η σιωπή της ανίας και της αθυμίας, τόσο παραγωγική και χρήσιμη είναι εκείνη της παύσης για ανασυγκρότηση μυαλών και δυνάμεων. Η πρώτη –κατά κοινή ομολογία- ευνοεί την ανάπτυξη περισσότερων αρνητικών αισθημάτων και ενδέχεται να παρασύρει το μυαλό σε περίεργες διαδρομές. Ωστόσο, η δεύτερη μόνο καλό μπορεί να επιφέρει. Μέσα σε τόση βουή, τόση φασαρία, ο χρόνος κυλά, σα να έχω μία υπόσταση, αυτήν του «μαμ, κακά και νάνι». Σαν ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής με αμέτρητα αρχεία στην επιφάνεια εργασίας του, αλλά ουδέν “named” και “saved”.

Μέσα σε όλη αυτή τη θολούρα, η σκόνη πρέπει να κατακάτσει. Αν μείνω ήσυχη για λίγο, θα παρατηρήσω τους ήχους του περιβάλλοντος. Αν τους απομονώσω, θ’ ακούσω τους χτύπους της καρδιάς μου. Λίγο αργότερα, θ’ αρχίσω ν’ ακούω τις σκέψεις μου, πρώτα τις πιο επιφανειακές κι ύστερα, την αλήθεια μου : Τι συμβαίνει, πώς νιώθω και γιατί; Τι συνέβη; Τι μαθαίνω απ’ αυτό; Τι κρατώ, τι πετώ; Τι θέλω και τι κάνω γι’ αυτό; Τι με εμποδίζει, τι με φοβίζει, τι με βοηθά, τι μου κάνει καλό; Κ ευρύτερα : Με αφορά το τάδε θέμα; Τι κάνω για το δείνα; Συνειδητοποίηση, αυτοκριτική, εμπέδωση, ωρίμαση, κέρδος!