ΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΠΟΝΩΝ

η σημερινή. Ε ναι, μάλλον έρχεται πού και πού η σειρά αυτής της ημέρας.. Σίγουρο είναι πως τα παράπονα στην επανάληψή τους κουράζουν και τελικά, φθείρουν, ίσως μη αναστρέψιμα. Εξίσου σίγουρο, όμως, είναι και πως όταν τα βλέπει το φως, δεν πρέπει να «μυρίζουν» πολλή …κλεισούρα (σαν τη βρωμιά, ας πούμε) : όσο πιο πολυκαιρινά είναι, τόσο δυσκολότερα καθαρίζουν.

 

Είναι γνωστή η παραίνεση – σύνθημα – ατάκα «μην αγαπάς (μόνο) με λόγια, αλλά (και) με πράξεις». Γνωστή κι επαναλαμβανόμενη. Όμως σήμερα το ζητούμενό μου δεν είναι οι αποδείξεις. Κάπου εδώ, λοιπόν, θα προσθέσω την πινελιά μου, λέγοντας «ξεβολέψου γι’ αυτόν που αγαπάς!». Ναι, φίλε, ξεβολέψου. Κάνε, δηλαδή, κάτι (λιγότερο ή περισσότερο) δύσκολο για εσένα, προς χάρη κάποιου άλλου. Μην αρκείσαι στα εύκολα, στο τηλέφωνο, στην έκφραση έννοιας απ’ το κάθισμά σου, στην προσευχή απ’ το δωμάτιό σου, στο αγοραστό δώρο. Κάνε για μία φορά κάτι που θα σε ζορίσει.

 

Στέρησε για λίγο κάποιο αγαθό από τον εαυτό σου, προκειμένου να χρησιμοποιήσεις ό,τι εξοικονόμησες για να ευχαριστήσεις αυτόν που αγαπάς. Στερήσου χρόνο. Στερήσου ανάπαυση. Στερήσου άνεση.

 

Θυσίασε κάτι απειροελάχιστο από τη συνήθειά σου, από την καθημερινότητά σου, από την προσωπικότητά σου. Ματαίωσε για μία φορά κάτι, που σίγουρα θα ήθελες, για χάρη του/της. Κάνε μία μικρή ανατροπή.

 

ΒΓΕΣ για λίγο από τα τετραγωνικά σου! Πώς αλλιώς θα επιτευχθεί το πλησίασμα;;

 

Μη φοβάσαι, δε θα χάσεις τον εαυτό σου. Δεν είναι βέβαιο πως θα πάρεις χαρά, είναι όμως βέβαιο ότι ρίσκαρες κι έζησες! ..Κι αυτό από μόνο του είναι κέρδος.

Και προς Θεού, μην κινείσαι ανταλλακτικά. Αν δε μπορείς να το ελέγξεις, ξέχνα το, θα το μαγαρίσεις.

 

Δε γίνεται να αγαπάμε εύκολα.. Δε γίνεται να συμπονούμε εύκολα.. Όχι διαρκώς, τουλάχιστον. Πρέπει, για κάποιους ανθρώπους, που εμείς επιλέγουμε, να είμαστε προς στιγμήν διατεθειμένοι να κινήσουμε γη και ουρανό.

 

Σε όσους μηχανεύονται τρόπους εξόδου από τον εαυτό τους με σκοπό τη συνάντηση χαρίζω τις σημερινές σκέψεις, μαζί με μία εικόνα : την ομορφιά του λευκού και του μαύρου, που εγκαταλείπουν τις υπάρξεις τους για να συναντηθούν και να δημιουργήσουν κάτι νέο, εξίσου όμορφο και μοναδικό (τους).