Αθήνα, one & only

...η μία και μοναδική, που έτσι είναι και το ξέρει. 

Το ξέρει κι αδιαφορεί για τα άλλα μέρη, της αρκεί ο ...μεγαλόκοσμός της.

Παρακαλώ, μην την ενοχλείτε, γιατί δεν έχει χρόνο. 

Μην παιδεύεστε να τη συνεφέρετε. Το πολύ - πολύ που θα καταφέρετε θα είναι κάνα like, άντε και μια κοινοποίηση, αν τη συγκινήσετε.

Μην τη στεναχωρείτε, γιατί δε θα ξέρει πώς να το χειριστεί.

 ................................................................

- "Παρακαλώ, για την ισότητα των όπλων *, ο λόγος στο Συνήγορο της Αθήνας".

- "Ταλαιπωρείται ομολογουμένως πολύ. Όποιος πει ότι έχει εύκολη καθημερινότητα, μάλλον έχει χρόνια να την επισκεφτεί. Ξυπνά με πειθαρχία, φορά σακάκι, γυαλί, άρωμα, σκληρό παπούτσι και ξεχύνεται στις πηγμένες λεωφόρους να υπηρετήσει την ημέρα όπως πρέπει, ρουφώντας ένα στοιχειώδες πρωινό από χάρτινο ποτήρι. Και παρ' ό,τι δίνει πολλαπλές μάχες με αντιπάλους το ρολόι, τον εργοδότη, τον ύπουλο συνάδελφο, το στραβό υπάλληλο της δημόσιας υπηρεσίας κι άλλους, τα καταφέρνει κάθε μέρα". 

- "Τα εύσημά μας.

..Και τον οίκτο μας. Και το θυμό μας. Γιατί στον καθημερινό της αγώνα νομίζει ότι αυτή είναι και άλλη καμία. Helloooo? Υπάρχει και κόσμος έξω από σένα, ξέρεις! Πότε ασχολήθηκες με το τι γίνεται παραδίπλα; Και όχι, τα αριθμητικά δεδομένα δεν είναι δικαιολογία. Γιατί, αν ήταν, τα πέντε εκατομμύριά σου θα αφιέρωναν λίγη ώρα για τα υπόλοιπα πέντε! Τώρα ό,τι συμβαίνει σε σένα μας αφορά όλους και ό,τι δε συμβαίνει σε σένα, είναι ... σα να μη συμβαίνει!

Αυτές τις ημέρες ανακάλυψες τον καημένο το Στάθη, τον κρητικό. (Καλά, μεταξύ μας επίτρεψέ μου να σου πω πως κάνεις σα να αντίκρυσες εξωτικό πουλί του Αμαζονίου). Δε σταματάς όμως εκεί, αλλά τον αναμασάς με λαιμαργία κι έπαρση κι αυτό δεν προσπερνιέται εύκολα. Πήρες την εικόνα του, της έβαλες τίτλο που εσύ επέλεξες, την άλωσες και κατανάλωσες μέσα σε λίγα 24ωρα και οσονούπω θα τη φτύσεις. Όπως κάνεις πάντα, άλλωστε. Γιατί η ελληνική επαρχία, οι ιστορίες της και τα πρόσωπά της σου είναι χρήσιμα σαν άλλοι ζογκλέρ. Περνούν από οντισιόν, προκρίνονται και τελικά βγαίνουν στη δημοσιότητα τα πιο πιασάρικα θέματα, σε διασκεδάζουν ή σε συγκινούν (τόσο όσο χρειάζεσαι για να αισθανθείς άνθρωπος) για λίγο διάστημα, υποκλίνονται και φεύγουν. 
Και μιας και τα λέμε ανοιχτά, άκου κι αυτό : εμείς οι άλλοι, οι της επαρχίας (οι ζογκλέρ ντε!), σε κοιτάμε με μισό μάτι όταν έρχεσαι στα μέρη μας. "Πλάκωσαν οι Αθηναίοι", λέμε. Και δεν εννοούμε πως πλάκωσε το δολάριο, όχι. Εννοούμε τη φασαρία που κουβαλάς, τις αγενείς τζιπάρες σου, που απειλούν σαν κατακτητές τα μικρά δρομάκια μας, τη φούρια και τη βιασύνη σου. Έχεις πράγματι ένα μοναδικό τρόπο να κάνεις όμοιό σου όποιον τόπο επισκέπτεσαι...

Είσαι τραγικό πρόσωπο, τελικά. Νομίζεις ότι μονοπωλείς τα βάσανα, κι αυτή η αίσθηση στα ορθώνει ως ανυπέρβλητα. Σπανίως συμπονείς και γι' αυτό γίνεσαι όλο και πιο μαλθακή. Αγνοείς το κάτι άλλο , με συνέπεια να εγκλωβίζεσαι. Γι' αυτό προσελκύεις το θυμό, αλλά περισσότερο τον οίκτο μου".

- "Η υπόθεση αναβάλλεται για κρείσσονες αποδείξεις. Κ.Συνήγορε της Αθήνας, καλείστε να προσκομίσετε περαιτέρω στοιχεία του βίου της, προκειμένου να αποφανθούμε οριστικά. Λάβετε τη σημερινή αναβολή ως ένδειξη εύνοιας."  

* Η ισότητα των όπλων είναι νομικός όρος. Αποτελεί θεμελιώδη αρχή κατά την απονομή της δικαιοσύνης και σημαίνει ίση θέση όλων των διαδίκων έναντι του νόμου, αλλά και ίση αντιμετώπιση των δύο αντιδίκων από το Δικαστή.

   

Δυσωδία και άρωμα, δηλαδή Ζωή.

Για πολύ καιρό ήμουν βαθιά απογοητευμένη από το κακό του κόσμου, αυτό που όλοι κουβαλάμε μέσα μας. Το κτήνος που άλλοτε απωθούμε τόσο μακριά σα να μην υπάρχει, άλλοτε αντικρύζουμε στον καθρέπτη αλλά δαμάζουμε, κι άλλοτε εξαπολύουμε ελεύθερο. Βαθιά απογοήτευση και σχεδόν ανείπωτη για τις εμπορικές χειραψίες, μετά από τις οποίες πλήθη λιμοκτονούν. Για το αρρωστημένο μυαλό του τρομοκράτη, του αυτόκλητου "σωτήρα", του εμπρηστή, του παιδεραστή, του προαγωγού και του επιβάλλοντος -ακόμη!- τη θανατική ποινή. Για τον αδίστακτο, που πατά επί πτωμάτων και γίνεται η αιτία ένας άλλος να αργοπεθαίνει. Για εκείνους που λυσσάνε για τη μεγαλύτερη μερίδα πάνω από αδελφικό πτώμα σαν τα κοράκια. Για τα μικρά και μεγάλα εγκλήματα της ημέρας και της νύχτας. Για την ανοχή, που ισοδυναμεί τρομακτικά με τη συνενοχή. Και μέσα σ' όλ' αυτά, τι να είναι άραγε πιο βαρύ ; το να είσαι θύτης, συνένοχος ή ασύμβατος; 

Η σιωπή ήταν απαραίτητη. 

Και κάπου εκεί, ο στίχος "στη λάσπη αυτή όλης της γης, που κρύβει πάντα θησαυρούς και άγια θαύματα" (Ρεβέκκας Ρούσση, "Η στροφή") άρχισε να διεκδικεί το χώρο του στην πραγματικότητα, γιατί, πολύ απλά, έτσι είναι : όλη η γη μια λάσπη. Κι όμως, κι όμως...μέσα σε όλη αυτήν πάντα, μα πάντα κρύβονται και θα κρύβονται οι εξαιρέσεις : το φως, η καλή καρδιά, η ανοιχτή καρδιά, η ελπίδα. Την ίδια στιγμή που τίποτε δεν έχει αξία και όλα, ακόμη κι η ανθρώπινη ζωή, γίνονται φτερό στον άνεμο, ταυτόχρονα κάπου, κάπως, κάποιος σου δείχνει την άλλη όψη, που έχεις τοοόση ανάγκη να δεις! Και είσαι πολύ τυχερός κι ευνοημένος αν δεις και πάρεις γεύση από το καλό, που αυτός κουβαλά. Ένα αυθεντικό χαμόγελο, μια αυθεντικά καλή κουβέντα, μια παραδοχή αδυναμίας, λίγη κοντινότητα, συμπαράσταση, κατανόηση, αλλά και μια ένδειξη, μια ιστορία προσωπικής υπέρβασης, ανιδιοτέλειας και θυσίας, είναι όλα μορφές του καλού, που επιμένει να υπάρχει ανάμεσά μας. Επιμένει να φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν σε πείσμα των αντίξοων συνθηκών. Παίρνει ενίοτε μορφή επίγειας τρέλας, που την κοιτάς με δυσπιστία. Άλλοτε πάλι σου φαίνεται αστείο, εκκεντρικό και γραφικό. Ε, μην ψάχνεις τι είναι, απλώς έχε το από κοντά και γεύσου το όσο περισσότερο μπορείς.

Δεν ξέρω τι απ' όλ' αυτά βαραίνει περισσότερο - το καλό ή το κακό; - κι αγνοώ τι επικρατεί τελικά (ένας φίλος θα έλεγε πως όταν είσαι μέσα στην κατάσταση, αδυνατείς να έχεις αντικειμενική αίσθηση των μεγεθών). Σκέφτομαι όμως πως είναι τουλάχιστον ανακουφιστική η ταυτόχρονη ύπαρξή τους. Και τελικά, αυτό είναι η ζωή : η λάσπη αυτή όλης της γης, που κρύβει πάντα θησαυρούς και άγια θαύματα.

Μυρωδιές...

Το ψεκασμένο Merito πάνω σε μακριά, ψημιδευτά, κεντημένα στο χέρι λευκά, μπεζ και πολύχρωμα εργόχειρα κ ένα παλιό σίδερο να περνάει από πάνω με ήρεμες κινήσεις. Εικόνα και μυρωδιά παστριάς, παλιάς νοικοκυροσύνης.

Να ξυπνώ αχάραγα με τη βαριά, αλλά λαχταριστή μυρωδιά τηγανισμένου swan : συνέβαινε με ακρίβεια μία φορά το χρόνο, στον τρύγο, αρχές Σεπτέμβρη. Ομαδικό εγερτήριο (οικογενειακή εκστρατεία) πριν αυτό του ήλιου, για να προλάβουμε να μαζέψουμε τα σταφύλια. Και το σάντουιτς με το bonus θησαυρό μέσα ήταν η επιβράβευσή μας. 

Ρετσίνι. Ελαφριά μυρωδιά κρασιού αρχικά στο ξέπλυμα ξύλινων βαρελιών και κατόπιν βαριά, μεθυστική, που από το βρασμό πλανιόταν σε όλο το σπίτι.

Σπιρτάδα φρέσκου, θολού πράσινου αγουρόλαδου και το πρώτο βράδυ απαραίτητα τηγάνισμα λουκουμάδων. Να λιγώνεσαι αμετανόητα από το μπλέξιμο τηγανίλας, ζεστού μελιού και κανέλας. 

Καινουργίλα : αυτή η φρεσκάδα των καθαρών, ατσάκιστων καινούριων σχολικών βιβλίων (που δεν με απειλούσαν ποτέ όσο ήταν έτσι). Η φρεσκάδα ενός αγορασμένου ρούχου ή παπουτσιού, αυτή που με κάνει μέχρι σήμερα να μην θέλω να το αγγίξω, για να την παρατείνω, αλλά και να λαχταρώ να το φορέσω αν είναι δυνατόν πριν καν βγω απ' το μαγαζί. 

Η φρεσκάδα των καθαρών, σιδερωμένων σεντονιών και ρούχων, αυτή η "μαμίλα" καθαριότητας και ανανέωσης, που επισκιάζει κάθε μαλακτικό.

Σουμάδα. Για τη γνωριμία μου με το γαλακτόχροο ποτό ευθύνεται ένα νεογέννητο βαπτισμένο στο ξωκλήσι της Αγίας Ειρήνης, στο βράχο του Κάβο Μαλιά. Ορίστε πράγματα... να μυείς ανήλικο στην απόλαυση του πικραμύγδαλου!

Ούζο. Ομοίως, θα πρέπει άλλοι να απολογηθούν  (για την ακρίβεια, κάποιοι συγγενείς, που θολά θυμάμαι). Τηγάνιζαν όμως πεντανόστιμους μεζέδες αμέσως μετά το καλοκαιρινό μπάνιο σε ένα ξάγναντο σπίτι, ακριβώς μπροστά στη θάλασσα. Ούζο, λοιπόν, ίσον ήλιος, θάλασσα, περκόχανα τηγανιτά, δροσιά στη ζέστη. Αν ποτέ αφεθώ να μεθύσω, θέλω να γίνει με ούζο.

Κακάο, που βράζει. Που βράζει;;!;!;! 
.....................................
...............................................

Απάντηση στον κύριο Norse.

Προ ημερών έλαβα το εξής ποίημα του Harold Norse :

Δεν είμαι άντρας, δεν τα βγάζω πέρα και δεν μπορώ ν’ αγοράσω
καινούργια πράγματα για την οικογένειά μου.
Έχω ακμή και μικρό πέος.
Δεν είμαι άντρας, δεν μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο, το μποξ και
τ’ αυτοκίνητα. Μου αρέσει να εκφράζω τα συναισθήματά μου. Και
ν’ αγκαλιάζω ακόμα τον φίλο μου.
Δεν είμαι άντρας. Δεν θα παίξω το ρόλο που μου
ανέθεσαν -το ρόλο που δημιούργησαν η λεωφόρος Μάντισον,
το Playboy, το Χόλιγουντ και ο Όλιβερ Κρόμγουελ 1,
η τηλεόραση δεν μου υπαγορεύει τη συμπεριφορά μου.
Δεν είμαι άντρας. Όταν κάποτε σκότωσα έναν σκίουρο,
ορκίστηκα ότι δεν θα ξανασκότωνα ποτέ. Παράτησα το κρέας.
Η θέα του αίματος μ’ αρρωσταίνει. Αγαπώ τα λουλούδια.
Δεν είμαι άντρας. Μπήκα φυλακή, αρνητής στράτευσης. Δεν
μαλώνω, όταν οι αληθινοί άντρες με χτυπούν και με
φωνάζουν αδερφή. Απεχθάνομαι τη βία.
Δεν είμαι άντρας. Δεν έχω ποτέ βιάσει κάποια γυναίκα. Δεν μισώ
τους μαύρους. Δεν συγκινούμαι όταν κυματίζει η σημαία. Δεν
νομίζω ότι θα έπρεπε ή ν’ αγαπώ την Αμερική ή αλλιώς να την
εγκαταλείψω. Νομίζω ότι πρέπει να τα περιγελώ όλα αυτά.
Δεν είμαι άντρας. Δεν είχα ποτέ βλεννόρροια.
Δεν είμαι άντρας. Το Playboy δεν είναι το αγαπημένο μου περιοδικό.
Δεν είμαι άντρας. Κλαίω όταν δεν είμαι ευτυχισμένος.
Δεν είμαι άντρας. Δεν νιώθω ανώτερος από τις γυναίκες.
Δεν είμαι άντρας. Δεν φοράω σπασουάρ.
Δεν είμαι άντρας. Γράφω ποίηση.
Δεν είμαι άντρας. Συλλογιέμαι την ειρήνη και τον έρωτα.
Δεν είμαι άντρας. Δεν θέλω να σε καταστρέψω.

1 Oliver Cromwell (1599-1658)· προτεστάντης βρετανός στρατιωτικός που ανήλθε στην εξουσία με την εκτέλεση του βασιλιά Καρόλου Α’. Πολέμιος του καθολικισμού, γνωστός για την ακραία συντηρητική πολιτική του.

Κατόπιν αυτού συνειδητοποίησα πως η κοινωνία χρειάζεται κατεπειγόντως και τη δική μου άποψη :

Άντρας, λοιπόν, δεν είσαι απαραίτητα όταν έχεις ρολόι, κοστούμι και παπούτσι μαρκάτο και γυαλιστερό, κινητή κι ακίνητη περιουσία.

Άντρας δεν είσαι χάρη στα σωματικά σου προσόντα.

Άντρας δεν είσαι όταν κάνεις το νταή. Σε εμένα, στους δικούς σου ή στους αγνώστους.

Άντρας δεν είσαι όταν είσαι ή δείχνεις αγέρωχος, αμίλητος ή πολλά βαρύς.

Άντρας δεν είσαι όταν είσαι ή δείχνεις αλάνι, περπατημένος και γυναικάς.

Δε λένε κάτι ούτε οι διαφόρων ειδών αταξίες, ούτε το πόσο κοπανιέσαι στο γήπεδο ή στο γυμναστήριο.

Άντρας δεν είσαι λόγω της ουλής που απέκτησες στο στρατό.

Ούτε φυσικά με πείθει το να μάθω τι έχεις δοκιμάσει στη ζωή σου.

Και βέβαια, πιο άντρας δε γίνεσαι όταν υψώνεις τη φωνή ή όταν χτυπάς το χέρι στο τραπέζι ή αλλού (θα σου έλεγα ευχαρίστως τι είσαι σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά νομίζω πως δεν είναι αυτή η παρούσα ανησυχία σου).

Άντρας, κύριε, είναι αυτός που αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του μην έχοντας την ανάγκη δικαιολογιών.

Άντρας είναι αυτός που στην επιτυχία φέρεται συνετά και στην αποτυχία ψύχραιμα.

Άντρας είναι αυτός που έχει ανθεκτικό ψυχισμό. Ενίοτε κλαίει, ενίοτε λιγοψυχά, αλλά πάντα επανέρχεται και στέκεται στα πόδια του αυθύπαρκτα.

Άντρας είναι αυτός που σέβεται τη γυναίκα όχι ως κάτι κατώτερο, αλλά ως κάτι διαφορετικά ισότιμο.

Άντρας είναι αυτός που έχει τη διάθεση να προστατέψει τη γυναίκα όχι φερόμενος σαν άνθρωπος των σπηλαίων εις βάρος άλλων, αλλά ως κύριος έναντι του κακού εαυτού του.
Άντρας είναι όποιος είναι παρών στις καταστάσεις, βγαίνει μπροστά και παίρνει θέση χωρίς να περιμένει να βγάλουν άλλοι το φίδι από την τρύπα.
Ο άντρας, λοιπόν, παίρνει στα χέρια του το τιμόνι ως διαχειριστής κι όχι εξουσιαστής.

Ο άντρας την ώρα της μεγάλης καταστροφής θα πει : "δεν έχω ιδέα αν θα τα καταφέρουμε, αλλά θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να τα καταφέρουμε". 

Ο άντρας έχει συναίσθηση των αισθημάτων του και είτε τα υποστηρίζει μέχρι τέλους, είτε φροντίζει να τα θεραπεύσει.

Ο άντρας ξέρει πόσο να επιμείνει και πότε να σταματήσει, όσο καλά ξέρει πότε να μιλά και πότε να σιωπά.

Ένας άντρας δεν παρασιτεί , ούτε βολεύεται.

Διαθέτει Παλικαριά στο φρόνημα,

Παρρησία στο λόγο,

Συνέπεια μεταξύ ιδεών και πράξεων.

Είσαι μέσα σε αυτά; Χαίρομαι. Σπανίζεις, να ξέρεις. Έχεις το σεβασμό μου και συ και όσοι σε έπλασαν έτσι.

Αν πάλι δεν αναγνωρίζεις στις τελευταίες περιγραφές τον εαυτό σου, προτείνω να μην κρύβεις την ανεπάρκειά σου πίσω από ποιήματα σαν αυτό του κυρίου Norse - αυτό τουλάχιστον θα είναι μια φιλότιμη εκ μέρους σου αρχή.

Φιλικά ,

μια γυναίκα.

ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ...

...λειτουργεί εδώ και χρόνια μια σχολή καράτε.

Στη γειτονιά μου υπάρχει κι ένα μικρό δασάκι. Λίγα δέντρα, αλλά τόσο πυκνά κι αναπτυγμένα, ώστε να είναι ιδανικά για τη φιλοξενία χιλιάδων (χωρίς υπερβολή) πουλιών.

Κάθε απόγευμα οι ήχοι από το ένα συναγωνίζονται τους ήχους απ' το άλλο.
 

Ένας λόχος από παιδικές φωνές, πειθαρχημένες , δυναμικές κι ετοιμοπόλεμες, επιβάλλει την παρουσία του. Τα παραγγέλματα και οι απαντήσεις μεταδίδουν μια αίσθηση ... στρατοπέδου.

Μόλις οι ιαχές κοπάσουν, παίρνουν τη σκυτάλη "τα πετεινά του ουρανού", που έλεγε η γιαγιά μου. Κάνουν χαμό κι αυτά, είναι η αλήθεια : άπειρες μικρές-μικρές υποομάδες κελαηδισμάτων, που ανταλλάσσονται ταυτόχρονα, παράλληλα και διαρκώς, μπερδεύονται όλες μαζί και δημιουργούν μια μεγάλη πηγή ήχου. Όμως -τι περίεργο- ο δικός τους χαμός δεν εισβάλλει ηχητικά στο σπίτι. Κάνεις τις δουλειές σου αμέριμνα και συνειδητοποιείς την παρουσία τους μόνο όταν θες. Τότε σου μεταδίδεται μια αίσθηση ανακουφιστική, σαν να σου στέλνει κάποιος ένα μήνυμα ζωής και ειρήνης.

Παρομοιάζω αυθόρμητα στο μυαλό μου τα παιδιά με τα πουλιά (ίσως λόγω κοινής αθωότητας, ανάγκης για προστασία και μεγέθους). Τι καλά που θα ήταν να έτρεχαν κι αυτά ελεύθερα , από κλαράκι σε κλαράκι και να μπλέκονταν οι φωνές τους μέσα σε ένα χορό από παιχνίδια! Κι ας ξεσήκωναν τη γειτονιά στο πόδι, χαλάλι τους. Τώρα τρέχουν για να εκτονωθούν, για ν' αδυνατίσουν, να γυμναστούν, να πειθαρχήσουν.  "- Υπάρχουν από πίσω γονείς που μεριμνούν και τρέχουν, Νίκη", παίρνει αμέσως θέση ο συνήγορος μέσα μου.  Ναι, δε λέω... όμως ακόμη, κάθε απόγευμα, ο στρατός από τις παιδικές φωνές ακούγεται ανοικείος στ' αυτιά μου.

 

 

 

(η εικόνα δανείζεται από το ιστολόγιο http://bibliotaxideutes.blogspot.gr/ )

 

ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΡΟΔΕΣ

Λέγεται συχνά -και, μεταξύ μας, δικαίως- πως ο άνθρωπος δεν πρέπει να προσκολλάται στα υλικά αγαθά. Ας πούμε όμως στην περίπτωσή μου πως, προσθέτοντας λίγη (αμπελο)φιλοσοφία σε αυτά, δικαιολογούμαι :-)

Ιδού, λοιπόν, το γιαράκι μου:

​

Είναι ένα αγαθό. Υλικό μεν - είπαμε, αγαθό δε.

Στερήθηκα για αρκετό καιρό και με το ανάλογο τίμημα τις παροχές ενός αυτοκινήτου, οπότε όταν ήρθε, το εκτίμησα σαν θησαυρό.

Θα μπορούσα χωρίς αυτό. Δύσκολα, αλλά θα μπορούσα. Κι αυτό  είναι ίσως που το κάνει ακόμη πιο εκτιμητέο. 

Ήρθε στα χέρια μου τόσο ανέλπιστα, που μόνο ευγνώμων μπορώ να νιώθω προς τη ζωή και τις περίεργες συγκυρίες της.

Απόκτημα - ευγενής χορηγία γονέων. Τόσο ευγενής, που έγινε έμμεσα. Ουσία όμως παραμένει το γεγονός πως χωρίς τη γενναιοδωρία τους πιθανότατα θα είχα κάνει μία ολόδική μου τρύπα στο νερό.

Πριν το διαλέξω, μου "γυάλιζαν" άλλα. Πιο στυλάτα, πιο μοδάτα, πιο ξεχωριστά, πιο ακριβά. Με ένα περίεργο τρόπο όλα από κοντά απομυθοποιούνταν και απορρίπτονταν, έτσι ώστε να καταλήξω να επενδύσω σε αυτό, που έμοιαζε στα μάτια μου συμβατικό, ανέμπνευστο έως βαρετό, αλλά τίμιο κι αξιόπιστο. Ομολογώ πως ήταν δύσκολη απόφαση για κάποια αλλοπαρμένη, που πάντα κοιτάζει την εικόνα! Όμως -τι περίεργο- τώρα πια δεν έχω μάτια γι' άλλο. 

Δείχνει μικρό, αλλά τίποτα ή κανείς καλός δεν έμεινε έξω.

Από τον πρώτο κιόλας καιρό, που ήρθε στα χέρια μου, και ως σήμερα γίνεται το μέσον για να ωριμάζω και να παίρνω μαθήματα. Εντός κι εκτός δρόμου.

Κάπως έτσι περνά ο καιρός και μαζί η ζωή μου με το γιαράκι. Τρέχουμε γύρω στις 70.000 χιλιόμετρα πια μαζί. 

Συνοδέψαμε φίλη στο γάμο της μέχρι να μπουκώσει η κόρνα, μεταφέραμε τέτοια ποσότητα κηπευτικών, που κατρακυλούσαν κάτω απ' τα καθίσματα (με αντίστοιχης ποσότητας υπερπροστατευτικότητα μάνας), κάναμε "πατάτες" και φασκελωθήκαμε δικαίως, πήγαμε με αγωνία σε ραντεβού και δουλειές, υποσχεθήκαμε πως θα διευκολύνουμε όσους δεν έχουν αυτονομία μετακίνησης και το ξεχνάμε.. και συνεχίζουμε.

Δρόμους παίρνουμε, δρόμους αφήνουμε, προσπαθούμε, χανόμαστε σε διαδρομές πατημένες ή στη μέση του πουθενά, επιταχύνουμε ή λουφάζουμε στη μεσαία λωρίδα, σταθμεύουμε, άλλοτε φτάνουμε έγκαιρα κι άλλοτε αργά, πάμε ρωτώντας, αυτοσχεδιάζουμε .. Και όλ' αυτά, τόσο κυριολεκτικά, όσο αλληγορικά :

Κάποιες λίγες φορές αποδείχθηκαν πολύτιμα (δυστυχώς κι ευτυχώς συνάμα!) και τελικά μας έσωσαν τα καλά συστήματα φρένων.
Η αυτονόμησή μας άλλοτε ανακουφίζει, άλλοτε βαραίνει.

Περιστασιακά περνάει απ' το μυαλό μια κουβέντα φίλου : ο έμπειρος οδηγός κινδυνεύει πιο πολύ απ' τον πρωτάρη, αν αφεθεί στη βεβαιότητα της εμπειρίας του.

Γι' αυτό προσπαθώ να μου υπενθυμίζω πως με προσεχτικούς και με επιμέλεια χειρισμούς, δε διασφαλίζω την έλλειψη ατυχήματος, αλλά πως αν αυτό συμβεί, δε θα φέρω την ευθύνη.

Έχω και μια πεποίθηση : το τιμόνι δεν είναι για πολλά διαφορετικά χέρια. Φθείρεται η μηχανή μακροπρόθεσμα, λεν οι πιο γνωστικοί. Θα ήταν σαφώς πιο βολικό να κάθονται στη θέση του οδηγού κατά καιρούς διάφοροι, σίγουρα βολικό και για μένα και για εκείνους, όμως αποφεύγω το "σκόρπισμα". Έτσι, εις βάρος του βολέματος όλων και προς χάριν των πιστεύω μου, παίρνω κάθε φορά το ρίσκο του να αποκλείω αυτά τα πολλά, διαφορετικά χέρια.

..και κάπως έτσι, μεταξύ οδήγησης, σκέψεων και συνειρμών, και με πολλή ευγνωμοσύνη, συνεχίζουμε για νέες διαδρομές.

ΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΠΟΝΩΝ

η σημερινή. Ε ναι, μάλλον έρχεται πού και πού η σειρά αυτής της ημέρας.. Σίγουρο είναι πως τα παράπονα στην επανάληψή τους κουράζουν και τελικά, φθείρουν, ίσως μη αναστρέψιμα. Εξίσου σίγουρο, όμως, είναι και πως όταν τα βλέπει το φως, δεν πρέπει να «μυρίζουν» πολλή …κλεισούρα (σαν τη βρωμιά, ας πούμε) : όσο πιο πολυκαιρινά είναι, τόσο δυσκολότερα καθαρίζουν.

 

Είναι γνωστή η παραίνεση – σύνθημα – ατάκα «μην αγαπάς (μόνο) με λόγια, αλλά (και) με πράξεις». Γνωστή κι επαναλαμβανόμενη. Όμως σήμερα το ζητούμενό μου δεν είναι οι αποδείξεις. Κάπου εδώ, λοιπόν, θα προσθέσω την πινελιά μου, λέγοντας «ξεβολέψου γι’ αυτόν που αγαπάς!». Ναι, φίλε, ξεβολέψου. Κάνε, δηλαδή, κάτι (λιγότερο ή περισσότερο) δύσκολο για εσένα, προς χάρη κάποιου άλλου. Μην αρκείσαι στα εύκολα, στο τηλέφωνο, στην έκφραση έννοιας απ’ το κάθισμά σου, στην προσευχή απ’ το δωμάτιό σου, στο αγοραστό δώρο. Κάνε για μία φορά κάτι που θα σε ζορίσει.

 

Στέρησε για λίγο κάποιο αγαθό από τον εαυτό σου, προκειμένου να χρησιμοποιήσεις ό,τι εξοικονόμησες για να ευχαριστήσεις αυτόν που αγαπάς. Στερήσου χρόνο. Στερήσου ανάπαυση. Στερήσου άνεση.

 

Θυσίασε κάτι απειροελάχιστο από τη συνήθειά σου, από την καθημερινότητά σου, από την προσωπικότητά σου. Ματαίωσε για μία φορά κάτι, που σίγουρα θα ήθελες, για χάρη του/της. Κάνε μία μικρή ανατροπή.

 

ΒΓΕΣ για λίγο από τα τετραγωνικά σου! Πώς αλλιώς θα επιτευχθεί το πλησίασμα;;

 

Μη φοβάσαι, δε θα χάσεις τον εαυτό σου. Δεν είναι βέβαιο πως θα πάρεις χαρά, είναι όμως βέβαιο ότι ρίσκαρες κι έζησες! ..Κι αυτό από μόνο του είναι κέρδος.

Και προς Θεού, μην κινείσαι ανταλλακτικά. Αν δε μπορείς να το ελέγξεις, ξέχνα το, θα το μαγαρίσεις.

 

Δε γίνεται να αγαπάμε εύκολα.. Δε γίνεται να συμπονούμε εύκολα.. Όχι διαρκώς, τουλάχιστον. Πρέπει, για κάποιους ανθρώπους, που εμείς επιλέγουμε, να είμαστε προς στιγμήν διατεθειμένοι να κινήσουμε γη και ουρανό.

 

Σε όσους μηχανεύονται τρόπους εξόδου από τον εαυτό τους με σκοπό τη συνάντηση χαρίζω τις σημερινές σκέψεις, μαζί με μία εικόνα : την ομορφιά του λευκού και του μαύρου, που εγκαταλείπουν τις υπάρξεις τους για να συναντηθούν και να δημιουργήσουν κάτι νέο, εξίσου όμορφο και μοναδικό (τους).

ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΣΙΩΠΗ..

..όταν είναι Θέση.

Το να μένει κάποιος σιωπηλός κατά τη διάρκεια μιας κατάστασης συχνά παρεξηγείται, πολλοί νομίζουν ότι ταυτίζεται με απάθεια, ουδετερότητα, αποφυγή ή δειλία. Κι όμως, δεν είναι έτσι, η λεκτική απουσία δεν είναι «κενό». Η σιωπή πολλές φορές έρχεται ως απάντηση , είναι σαφής και συνειδητή στάση απέναντι στην κατάσταση, είναι συγκεκριμένη επιλογή.

Για παράδειγμα, ο «σιωπών» μπορεί να μη νιώθει την ανάγκη να υπεραμυνθεί έναντι μιας προσβολής στο πρόσωπό του, ή να επιλέγει τη σιωπή προκειμένου να μη διαιωνίσει το ήδη τεταμένο κλίμα μιας συζήτησης, ή να επιθυμεί να απαντήσει κατόπιν ώριμης σκέψης, ή να επιλέγει σιωπώντας να δώσει χώρο στις πράξεις.

Επειδή, λοιπόν, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να ισχύει κάτι από τα προηγούμενα (ή κάτι άλλο), καλό είναι να δίνουμε προσοχή και χώρο στη σιωπή του διπλανού μας.

 

..όταν είναι Επικοινωνία.

Πρόσφατα διάβασα (αδυνατώ να θυμηθώ και να αναφέρω την πηγή με ακρίβεια) πως δύο άνθρωποι που λογομαχούν, φωνάζουν γιατί οι καρδιές τους έχοντας απομακρυνθεί πασχίζουν η μία να «ακούσει» την άλλη. Στον αντίποδα, οι ερωτευμένοι μιλούν χαμηλόφωνα, ψιθυρίζουν ή δε μιλούν καθόλου, γιατί δεν απέχουν καρδιακά ή, για να το θέσω λιγότερο ρομαντικά, γιατί δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουν!

Η σιωπή αυτή υποδηλώνει ασφάλεια και εσωτερική ηρεμία, που πηγάζουν ή πάντως ευδοκιμούν χάρη στο δέσιμο, στην αλληλοκατανόηση και στην εμπιστοσύνη των μερών [Το παράδοξο είναι πως για να επιτευχθεί αυτού του είδους η σχέση, πρέπει να προηγηθεί πολύς λόγος! (ένδειξη πως αγαπώ ισάξια την πολυλογία :-) )]. Σε κάθε περίπτωση η σχέση δύο ανθρώπων, ό,τι είδους και αν είναι (ερωτική, φιλική, γονεϊκή κλπ), πρέπει να δουλευτεί πολύ μέχρις ότου αποκτήσει σιωπές θετικές. Χρειάζεται επένδυση αμφοτέρων των πλευρών σε χρόνο,  όπως κάθε τι πολύτιμο, άλλωστε.

 

..όταν είναι time-out.

Όσο αντιπαραγωγική είναι η σιωπή της ανίας και της αθυμίας, τόσο παραγωγική και χρήσιμη είναι εκείνη της παύσης για ανασυγκρότηση μυαλών και δυνάμεων. Η πρώτη –κατά κοινή ομολογία- ευνοεί την ανάπτυξη περισσότερων αρνητικών αισθημάτων και ενδέχεται να παρασύρει το μυαλό σε περίεργες διαδρομές. Ωστόσο, η δεύτερη μόνο καλό μπορεί να επιφέρει. Μέσα σε τόση βουή, τόση φασαρία, ο χρόνος κυλά, σα να έχω μία υπόσταση, αυτήν του «μαμ, κακά και νάνι». Σαν ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής με αμέτρητα αρχεία στην επιφάνεια εργασίας του, αλλά ουδέν “named” και “saved”.

Μέσα σε όλη αυτή τη θολούρα, η σκόνη πρέπει να κατακάτσει. Αν μείνω ήσυχη για λίγο, θα παρατηρήσω τους ήχους του περιβάλλοντος. Αν τους απομονώσω, θ’ ακούσω τους χτύπους της καρδιάς μου. Λίγο αργότερα, θ’ αρχίσω ν’ ακούω τις σκέψεις μου, πρώτα τις πιο επιφανειακές κι ύστερα, την αλήθεια μου : Τι συμβαίνει, πώς νιώθω και γιατί; Τι συνέβη; Τι μαθαίνω απ’ αυτό; Τι κρατώ, τι πετώ; Τι θέλω και τι κάνω γι’ αυτό; Τι με εμποδίζει, τι με φοβίζει, τι με βοηθά, τι μου κάνει καλό; Κ ευρύτερα : Με αφορά το τάδε θέμα; Τι κάνω για το δείνα; Συνειδητοποίηση, αυτοκριτική, εμπέδωση, ωρίμαση, κέρδος!

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

Πώς να ξεκινήσω να μιλώ για αγαπημένα πρόσωπα και την ομορφιά της φιλίας, που αυτά αναδεικνύουν! Δε γνωρίζω κατάλληλη εισαγωγή γι' αυτούς, που η ζωή αποφάσισε να τους έχει 320 χιλιόμετρα μακριά, αλλά οι καρδιές τους αυθαιρέτησαν, κι ακόμη επιμένουν, παντοιοτρόπως, να τα αγνοούν.

Ήμουν άρρωστη, όπως πολύ συχνά συνέβαινε για κάποια χρόνια, λόγω χρόνιου προβλήματος υγείας. Πόνος οξύτατος κ καθηλωτικός. Η Β. φώναξε στο τηλέφωνο : "ναι, δε γίνεται όμως, πρέπει κάτι να βρεθεί, για να το αντιμετωπίζεις! Σήκω κ έλα στο σταθμό!". Πράγματι, περίμενε εκεί με το ιχ της, με πήγε στον οικογενειακό της γιατρό, περίμενε καρτερικά μαζί μου στο γεμάτο από ασθενείς σαλόνι, έμεινε εκεί στην εξέταση, στη διάγνωση κ στην επιστροφή στο σπίτι. Καθημερινή ιστορία ενός προσώπου , που είχε τα αντανακλαστικά να επωμιστεί τον ανήμπορο να αντιδράσει φίλο, σε μια ημέρα εργάσιμη.

Η ίδια, όπως και η Μ. και ο Ν. ήξεραν πόσο μας άρεσαν κάποιες βραδινές ομιλίες, που πραγματοποιούνταν πολύ μακριά απ' το σπίτι μου. Αυτό ήταν αρκετό για να γίνονται πότε ο ένας, πότε ο άλλος, οι βραδινοί, προσωπικοί μου οδηγοί ΤΑΞΙ. Ουδέποτε, παρά τις ενίοτε αντίξοες συνθήκες (χρόνου, καιρού κλπ), βαρυγκώμησαν, ουδέποτε άφησαν να φανεί η παραμικρή ένδειξη δυσαρέσκειας.

Ο Ν. , σε μια δύσκολη περίοδο, ήταν εκεί ένα ολόκληρο πρωινό : περίπατος στο θησείο, μου αγόρασε βιβλίο από υπαίθριο πάγκο και καθόταν επί αρκετή ώρα να γράφει αφιέρωση στο εσώφυλλο, μου έδωσε τα γάντια του λόγω κρύου και με συνόδευσε ως την εξώπορτα του σπιτιού, μετά από 2 συγκοινωνίες και μία ώρα διαδρομής, αφού βεβαιώθηκε ότι είμαι καλά. Ήταν επίσης εκεί σε μια σημαντική χαρμόσυνη ημέρα για εμένα, αφού αντιλήφθηκε πως θα ήμουν μόνη - χάρη σ' αυτόν, τελικά δεν ήμουν. Πρόσφατα με σύστησε στη μικρούλα κόρη του ως αδελφή των γονιών της.

Ο Γ. εκμεταλλεύεται τον "κενό" χρόνο της οδήγησης κατά την επιστροφή από την εργασία στο σπίτι, για να μου τηλεφωνεί κάθε εβδομάδα. Συχνά, την ώρα που σχολά, το τηλέφωνό μου είναι κλειστό, γιατί κοιμάμαι. Το γνωρίζει και παρ' όλ' αυτά, εξακολουθεί να μου "χτυπά την πόρτα".

Η Λ. είναι ο τύπος ανθρώπου που σε κάθε περιστατικό θα βάλει στη συζήτηση τον καλό λογισμό. Αυτός ίσως ήταν ο λόγος που σεβάστηκε την απομάκρυνσή μου χωρίς γρίνια, παρεξήγηση, πίεση ή αδιακρισία. Κι όταν επέστρεψα ήταν εκεί, με πολλή έννοια για το καλό μου και δίψα ν' αναπληρώσουμε ό,τι πιθανόν είχαμε χάσει.

Είναι βέβαιο πως το παρόν κείμενο αδικεί την ομορφιά των ανθρώπων, διότι μόνο την υπονοεί. Είναι ομοίως βέβαιο πως λείπουν πρόσωπα εξίσου σημαντικά, που εμπλουτίζουν, νοηματοδοτούν και συντροφεύουν τη ζωή μου. Ωστόσο, ας ειπωθεί απλοϊκά πως η αγάπη, η γενναιοδωρία και η ευρυχωρία της καρδιάς αξίζει να γνωστοποιούνται και να διαδίδονται, για να ...μεταδίδονται.