Αυτή τη φορά θα προσπαθήσω να μιλήσω για ένα πρόσωπο, που ελπίζω να αναλογίζομαι για καιρό. Ένα νεαρό κορίτσι από τη Μολδαβία, με το οποίο βρέθηκα πρόσφατα για έναν περίπου μήνα στον ίδιο εργασιακό χώρο.
Κατάλαβα ότι είναι καλό παιδί από τη στιγμή που δε δυσανασχετούσε, ούτε δημιουργούσε πρόβλημα με γρίνιες ή απαιτήσεις την ώρα του φόρτου. Αντιθέτως, χαμογελούσε με το παραμικρό (παρ' ό,τι πανέξυπνη). Αυτό ήταν αρκετό για να την ξεχωρίσω.
Αρχίσαμε να περνάμε χρόνο μαζί. Ανεφοδιασμός στο σούπερ μάρκετ, περπάτημα στην παραλία, σεργιάνισμα στα γραφικά σοκάκια, στα αξιοθέατα και στις καλύτερες θέες του νησιού. Δεν ήξερε ούτε "ναι" να πει στα ελληνικά. Στην αρχή έσπευσα να τη βομβαρδίσω με ό,τι "έπρεπε" να μάθει, όμως εκείνη απαντούσε με τη δική της γλώσσα. Κάπως έτσι κατάλαβα πως η επικοινωνία καλό ήταν να εξελιχθεί με πιο δίκαιους όρους κι έτσι, άρχισα να μαθαίνω ταυτόχρονα τα δικά της. Με λίγες φωτογραφίες, λίγη βοήθεια από λεξικά, πολλή νοηματική και πολλή διάθεση εκατέρωθεν πετύχαμε το στόχο μας. Γίναμε για λίγο διάστημα η μία η οικογένεια της άλλης.
Είναι απίστευτο το πώς μπορούν να γεμίσουν δυο ξένοι άνθρωποι κοινές ώρες λέγοντας λίγα, αλλά εννοώντας και ανταλλάσσοντας πολλά. "Πανιελά, Νίκη, πανιελά" απαντούσε με συμπάθεια όποτε ολοκλήρωνα μια ολόκληρη αναπαράσταση από γκριμάτσες και χέρια να κουνιώνται έντονα. Είχε πράγματι καταλάβει και ήδη στο δικό της πρόσωπο αποτυπώνονταν τα αισθήματά της για ό,τι συζητούσαμε.
Καμιά φορά τα τόσα αγαθά, οι τόσες πληροφορίες, τα ερεθίσματα και η
βουή του κόσμου μας κάνουν να ξεχνάμε τι είμαστε , να λοξοδρομούμε. Η
Γκαλίνα με επέστρεψε στα απλά, πολύ απλά πράγματα, στην ουσία της ζωής.
Μου έδειξε τι θα πει να σου αρκεί ένα ζευγάρι παπούτσια την ώρα που δυσανασχετούσα για τη μη απόκτηση έβδομου.
Μου πρόσφερε χωρίς δεύτερες σκέψεις ό,τι είχε διπλό, από κάλτσα μέχρι κοκαλάκι μαλλιών.
Πριν αποχαιρετιστούμε, η οθόνη του κινητού της μετέφρασε : "δε θέλω να φύγεις, αλλά εάν φύγεις δε θα πω κουβέντα". Κι έτσι έκανε : έβαλε την τούρκικη σειρά, που συνήθιζε να μου δείχνει στην οθόνη, στήριξε το τηλέφωνο πλάγια στο μπωλ της σαλάτας κι έτσι φάγαμε για τελευταία φορά μαζί.
Δεν ξέρω αν ταιριάζει η λέξη "φιλία" σε αυτή τη σχέση, το πιθανότερο είναι πως δε θα υπάρξει συνέχειά της. Παρ' όλ' αυτά ο κοινός χρόνος, που είχαμε, ήταν απόλυτα αληθινός και ουσιαστικός.
Σπασίμπα, Γκαλίνα. Εγώ haciu τφόι casa όλα good! Σπασίμπα :-)
