Αθήνα, one & only

...η μία και μοναδική, που έτσι είναι και το ξέρει. 

Το ξέρει κι αδιαφορεί για τα άλλα μέρη, της αρκεί ο ...μεγαλόκοσμός της.

Παρακαλώ, μην την ενοχλείτε, γιατί δεν έχει χρόνο. 

Μην παιδεύεστε να τη συνεφέρετε. Το πολύ - πολύ που θα καταφέρετε θα είναι κάνα like, άντε και μια κοινοποίηση, αν τη συγκινήσετε.

Μην τη στεναχωρείτε, γιατί δε θα ξέρει πώς να το χειριστεί.

 ................................................................

- "Παρακαλώ, για την ισότητα των όπλων *, ο λόγος στο Συνήγορο της Αθήνας".

- "Ταλαιπωρείται ομολογουμένως πολύ. Όποιος πει ότι έχει εύκολη καθημερινότητα, μάλλον έχει χρόνια να την επισκεφτεί. Ξυπνά με πειθαρχία, φορά σακάκι, γυαλί, άρωμα, σκληρό παπούτσι και ξεχύνεται στις πηγμένες λεωφόρους να υπηρετήσει την ημέρα όπως πρέπει, ρουφώντας ένα στοιχειώδες πρωινό από χάρτινο ποτήρι. Και παρ' ό,τι δίνει πολλαπλές μάχες με αντιπάλους το ρολόι, τον εργοδότη, τον ύπουλο συνάδελφο, το στραβό υπάλληλο της δημόσιας υπηρεσίας κι άλλους, τα καταφέρνει κάθε μέρα". 

- "Τα εύσημά μας.

..Και τον οίκτο μας. Και το θυμό μας. Γιατί στον καθημερινό της αγώνα νομίζει ότι αυτή είναι και άλλη καμία. Helloooo? Υπάρχει και κόσμος έξω από σένα, ξέρεις! Πότε ασχολήθηκες με το τι γίνεται παραδίπλα; Και όχι, τα αριθμητικά δεδομένα δεν είναι δικαιολογία. Γιατί, αν ήταν, τα πέντε εκατομμύριά σου θα αφιέρωναν λίγη ώρα για τα υπόλοιπα πέντε! Τώρα ό,τι συμβαίνει σε σένα μας αφορά όλους και ό,τι δε συμβαίνει σε σένα, είναι ... σα να μη συμβαίνει!

Αυτές τις ημέρες ανακάλυψες τον καημένο το Στάθη, τον κρητικό. (Καλά, μεταξύ μας επίτρεψέ μου να σου πω πως κάνεις σα να αντίκρυσες εξωτικό πουλί του Αμαζονίου). Δε σταματάς όμως εκεί, αλλά τον αναμασάς με λαιμαργία κι έπαρση κι αυτό δεν προσπερνιέται εύκολα. Πήρες την εικόνα του, της έβαλες τίτλο που εσύ επέλεξες, την άλωσες και κατανάλωσες μέσα σε λίγα 24ωρα και οσονούπω θα τη φτύσεις. Όπως κάνεις πάντα, άλλωστε. Γιατί η ελληνική επαρχία, οι ιστορίες της και τα πρόσωπά της σου είναι χρήσιμα σαν άλλοι ζογκλέρ. Περνούν από οντισιόν, προκρίνονται και τελικά βγαίνουν στη δημοσιότητα τα πιο πιασάρικα θέματα, σε διασκεδάζουν ή σε συγκινούν (τόσο όσο χρειάζεσαι για να αισθανθείς άνθρωπος) για λίγο διάστημα, υποκλίνονται και φεύγουν. 
Και μιας και τα λέμε ανοιχτά, άκου κι αυτό : εμείς οι άλλοι, οι της επαρχίας (οι ζογκλέρ ντε!), σε κοιτάμε με μισό μάτι όταν έρχεσαι στα μέρη μας. "Πλάκωσαν οι Αθηναίοι", λέμε. Και δεν εννοούμε πως πλάκωσε το δολάριο, όχι. Εννοούμε τη φασαρία που κουβαλάς, τις αγενείς τζιπάρες σου, που απειλούν σαν κατακτητές τα μικρά δρομάκια μας, τη φούρια και τη βιασύνη σου. Έχεις πράγματι ένα μοναδικό τρόπο να κάνεις όμοιό σου όποιον τόπο επισκέπτεσαι...

Είσαι τραγικό πρόσωπο, τελικά. Νομίζεις ότι μονοπωλείς τα βάσανα, κι αυτή η αίσθηση στα ορθώνει ως ανυπέρβλητα. Σπανίως συμπονείς και γι' αυτό γίνεσαι όλο και πιο μαλθακή. Αγνοείς το κάτι άλλο , με συνέπεια να εγκλωβίζεσαι. Γι' αυτό προσελκύεις το θυμό, αλλά περισσότερο τον οίκτο μου".

- "Η υπόθεση αναβάλλεται για κρείσσονες αποδείξεις. Κ.Συνήγορε της Αθήνας, καλείστε να προσκομίσετε περαιτέρω στοιχεία του βίου της, προκειμένου να αποφανθούμε οριστικά. Λάβετε τη σημερινή αναβολή ως ένδειξη εύνοιας."  

* Η ισότητα των όπλων είναι νομικός όρος. Αποτελεί θεμελιώδη αρχή κατά την απονομή της δικαιοσύνης και σημαίνει ίση θέση όλων των διαδίκων έναντι του νόμου, αλλά και ίση αντιμετώπιση των δύο αντιδίκων από το Δικαστή.

   

Δυσωδία και άρωμα, δηλαδή Ζωή.

Για πολύ καιρό ήμουν βαθιά απογοητευμένη από το κακό του κόσμου, αυτό που όλοι κουβαλάμε μέσα μας. Το κτήνος που άλλοτε απωθούμε τόσο μακριά σα να μην υπάρχει, άλλοτε αντικρύζουμε στον καθρέπτη αλλά δαμάζουμε, κι άλλοτε εξαπολύουμε ελεύθερο. Βαθιά απογοήτευση και σχεδόν ανείπωτη για τις εμπορικές χειραψίες, μετά από τις οποίες πλήθη λιμοκτονούν. Για το αρρωστημένο μυαλό του τρομοκράτη, του αυτόκλητου "σωτήρα", του εμπρηστή, του παιδεραστή, του προαγωγού και του επιβάλλοντος -ακόμη!- τη θανατική ποινή. Για τον αδίστακτο, που πατά επί πτωμάτων και γίνεται η αιτία ένας άλλος να αργοπεθαίνει. Για εκείνους που λυσσάνε για τη μεγαλύτερη μερίδα πάνω από αδελφικό πτώμα σαν τα κοράκια. Για τα μικρά και μεγάλα εγκλήματα της ημέρας και της νύχτας. Για την ανοχή, που ισοδυναμεί τρομακτικά με τη συνενοχή. Και μέσα σ' όλ' αυτά, τι να είναι άραγε πιο βαρύ ; το να είσαι θύτης, συνένοχος ή ασύμβατος; 

Η σιωπή ήταν απαραίτητη. 

Και κάπου εκεί, ο στίχος "στη λάσπη αυτή όλης της γης, που κρύβει πάντα θησαυρούς και άγια θαύματα" (Ρεβέκκας Ρούσση, "Η στροφή") άρχισε να διεκδικεί το χώρο του στην πραγματικότητα, γιατί, πολύ απλά, έτσι είναι : όλη η γη μια λάσπη. Κι όμως, κι όμως...μέσα σε όλη αυτήν πάντα, μα πάντα κρύβονται και θα κρύβονται οι εξαιρέσεις : το φως, η καλή καρδιά, η ανοιχτή καρδιά, η ελπίδα. Την ίδια στιγμή που τίποτε δεν έχει αξία και όλα, ακόμη κι η ανθρώπινη ζωή, γίνονται φτερό στον άνεμο, ταυτόχρονα κάπου, κάπως, κάποιος σου δείχνει την άλλη όψη, που έχεις τοοόση ανάγκη να δεις! Και είσαι πολύ τυχερός κι ευνοημένος αν δεις και πάρεις γεύση από το καλό, που αυτός κουβαλά. Ένα αυθεντικό χαμόγελο, μια αυθεντικά καλή κουβέντα, μια παραδοχή αδυναμίας, λίγη κοντινότητα, συμπαράσταση, κατανόηση, αλλά και μια ένδειξη, μια ιστορία προσωπικής υπέρβασης, ανιδιοτέλειας και θυσίας, είναι όλα μορφές του καλού, που επιμένει να υπάρχει ανάμεσά μας. Επιμένει να φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν σε πείσμα των αντίξοων συνθηκών. Παίρνει ενίοτε μορφή επίγειας τρέλας, που την κοιτάς με δυσπιστία. Άλλοτε πάλι σου φαίνεται αστείο, εκκεντρικό και γραφικό. Ε, μην ψάχνεις τι είναι, απλώς έχε το από κοντά και γεύσου το όσο περισσότερο μπορείς.

Δεν ξέρω τι απ' όλ' αυτά βαραίνει περισσότερο - το καλό ή το κακό; - κι αγνοώ τι επικρατεί τελικά (ένας φίλος θα έλεγε πως όταν είσαι μέσα στην κατάσταση, αδυνατείς να έχεις αντικειμενική αίσθηση των μεγεθών). Σκέφτομαι όμως πως είναι τουλάχιστον ανακουφιστική η ταυτόχρονη ύπαρξή τους. Και τελικά, αυτό είναι η ζωή : η λάσπη αυτή όλης της γης, που κρύβει πάντα θησαυρούς και άγια θαύματα.