Για πολύ καιρό ήμουν βαθιά απογοητευμένη από το κακό του κόσμου, αυτό που όλοι κουβαλάμε μέσα μας. Το κτήνος που άλλοτε απωθούμε τόσο μακριά σα να μην υπάρχει, άλλοτε αντικρύζουμε στον καθρέπτη αλλά δαμάζουμε, κι άλλοτε εξαπολύουμε ελεύθερο. Βαθιά απογοήτευση και σχεδόν ανείπωτη για τις εμπορικές χειραψίες, μετά από τις οποίες πλήθη λιμοκτονούν. Για το αρρωστημένο μυαλό του τρομοκράτη, του αυτόκλητου "σωτήρα", του εμπρηστή, του παιδεραστή, του προαγωγού και του επιβάλλοντος -ακόμη!- τη θανατική ποινή. Για τον αδίστακτο, που πατά επί πτωμάτων και γίνεται η αιτία ένας άλλος να αργοπεθαίνει. Για εκείνους που λυσσάνε για τη μεγαλύτερη μερίδα πάνω από αδελφικό πτώμα σαν τα κοράκια. Για τα μικρά και μεγάλα εγκλήματα της ημέρας και της νύχτας. Για την ανοχή, που ισοδυναμεί τρομακτικά με τη συνενοχή. Και μέσα σ' όλ' αυτά, τι να είναι άραγε πιο βαρύ ; το να είσαι θύτης, συνένοχος ή ασύμβατος;
Η σιωπή ήταν απαραίτητη.
Και κάπου εκεί, ο στίχος "στη λάσπη αυτή όλης της γης, που κρύβει πάντα θησαυρούς και άγια θαύματα" (Ρεβέκκας Ρούσση, "Η στροφή") άρχισε να διεκδικεί το χώρο του στην πραγματικότητα, γιατί, πολύ απλά, έτσι είναι : όλη η γη μια λάσπη. Κι όμως, κι όμως...μέσα σε όλη αυτήν πάντα, μα πάντα κρύβονται και θα κρύβονται οι εξαιρέσεις : το φως, η καλή καρδιά, η ανοιχτή καρδιά, η ελπίδα. Την ίδια στιγμή που τίποτε δεν έχει αξία και όλα, ακόμη κι η ανθρώπινη ζωή, γίνονται φτερό στον άνεμο, ταυτόχρονα κάπου, κάπως, κάποιος σου δείχνει την άλλη όψη, που έχεις τοοόση ανάγκη να δεις! Και είσαι πολύ τυχερός κι ευνοημένος αν δεις και πάρεις γεύση από το καλό, που αυτός κουβαλά. Ένα αυθεντικό χαμόγελο, μια αυθεντικά καλή κουβέντα, μια παραδοχή αδυναμίας, λίγη κοντινότητα, συμπαράσταση, κατανόηση, αλλά και μια ένδειξη, μια ιστορία προσωπικής υπέρβασης, ανιδιοτέλειας και θυσίας, είναι όλα μορφές του καλού, που επιμένει να υπάρχει ανάμεσά μας. Επιμένει να φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν σε πείσμα των αντίξοων συνθηκών. Παίρνει ενίοτε μορφή επίγειας τρέλας, που την κοιτάς με δυσπιστία. Άλλοτε πάλι σου φαίνεται αστείο, εκκεντρικό και γραφικό. Ε, μην ψάχνεις τι είναι, απλώς έχε το από κοντά και γεύσου το όσο περισσότερο μπορείς.
Δεν ξέρω τι απ' όλ' αυτά βαραίνει περισσότερο - το καλό ή το κακό; - κι αγνοώ τι επικρατεί τελικά (ένας φίλος θα έλεγε πως όταν είσαι μέσα στην κατάσταση, αδυνατείς να έχεις αντικειμενική αίσθηση των μεγεθών). Σκέφτομαι όμως πως είναι τουλάχιστον ανακουφιστική η ταυτόχρονη ύπαρξή τους. Και τελικά, αυτό είναι η ζωή : η λάσπη αυτή όλης της γης, που κρύβει πάντα θησαυρούς και άγια θαύματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου