Μυρωδιές...

Το ψεκασμένο Merito πάνω σε μακριά, ψημιδευτά, κεντημένα στο χέρι λευκά, μπεζ και πολύχρωμα εργόχειρα κ ένα παλιό σίδερο να περνάει από πάνω με ήρεμες κινήσεις. Εικόνα και μυρωδιά παστριάς, παλιάς νοικοκυροσύνης.

Να ξυπνώ αχάραγα με τη βαριά, αλλά λαχταριστή μυρωδιά τηγανισμένου swan : συνέβαινε με ακρίβεια μία φορά το χρόνο, στον τρύγο, αρχές Σεπτέμβρη. Ομαδικό εγερτήριο (οικογενειακή εκστρατεία) πριν αυτό του ήλιου, για να προλάβουμε να μαζέψουμε τα σταφύλια. Και το σάντουιτς με το bonus θησαυρό μέσα ήταν η επιβράβευσή μας. 

Ρετσίνι. Ελαφριά μυρωδιά κρασιού αρχικά στο ξέπλυμα ξύλινων βαρελιών και κατόπιν βαριά, μεθυστική, που από το βρασμό πλανιόταν σε όλο το σπίτι.

Σπιρτάδα φρέσκου, θολού πράσινου αγουρόλαδου και το πρώτο βράδυ απαραίτητα τηγάνισμα λουκουμάδων. Να λιγώνεσαι αμετανόητα από το μπλέξιμο τηγανίλας, ζεστού μελιού και κανέλας. 

Καινουργίλα : αυτή η φρεσκάδα των καθαρών, ατσάκιστων καινούριων σχολικών βιβλίων (που δεν με απειλούσαν ποτέ όσο ήταν έτσι). Η φρεσκάδα ενός αγορασμένου ρούχου ή παπουτσιού, αυτή που με κάνει μέχρι σήμερα να μην θέλω να το αγγίξω, για να την παρατείνω, αλλά και να λαχταρώ να το φορέσω αν είναι δυνατόν πριν καν βγω απ' το μαγαζί. 

Η φρεσκάδα των καθαρών, σιδερωμένων σεντονιών και ρούχων, αυτή η "μαμίλα" καθαριότητας και ανανέωσης, που επισκιάζει κάθε μαλακτικό.

Σουμάδα. Για τη γνωριμία μου με το γαλακτόχροο ποτό ευθύνεται ένα νεογέννητο βαπτισμένο στο ξωκλήσι της Αγίας Ειρήνης, στο βράχο του Κάβο Μαλιά. Ορίστε πράγματα... να μυείς ανήλικο στην απόλαυση του πικραμύγδαλου!

Ούζο. Ομοίως, θα πρέπει άλλοι να απολογηθούν  (για την ακρίβεια, κάποιοι συγγενείς, που θολά θυμάμαι). Τηγάνιζαν όμως πεντανόστιμους μεζέδες αμέσως μετά το καλοκαιρινό μπάνιο σε ένα ξάγναντο σπίτι, ακριβώς μπροστά στη θάλασσα. Ούζο, λοιπόν, ίσον ήλιος, θάλασσα, περκόχανα τηγανιτά, δροσιά στη ζέστη. Αν ποτέ αφεθώ να μεθύσω, θέλω να γίνει με ούζο.

Κακάο, που βράζει. Που βράζει;;!;!;! 
.....................................
...............................................