Βγες στο μπαλκόνι να δεις

Ο άνθρωπος είναι περίεργο είδος. Ικανός για τα χειρότερα και ταυτόχρονα για τα καλύτερα. Λοιπόν, κάποτε που, φαίνεται, ήταν στις καλές του σκέφτηκε κάτι ευφυές και χρήσιμο : το μπαλκόνι. Ε ναι, το μπαλκόνι! Τι, επειδή πάνω στην τρεχάλα μας το μετατρέψαμε σε αποθήκη για το σκουπόξυλο και τις πατάτες του νοικοκυριού;

Πολεοδομικά σε κάποιες περιπτώσεις θεωρείται "ημιυπαίθριος" χώρος. Σα να μας λένε πως μπορούμε να έχουμε κάποια ημι-κατάσταση στα σπίτια μας, που να τα συνδέει με την ύπαιθρο. Ορθό!

Το μπαλκόνι έχει τραγουδιστεί όσο τίποτε άλλο (εντάξει, εδώ υπερβάλλω) : "κάααθε μπαλκόονι έχει άλλη θέα", "στο πιο ψηλό μπαλκόνι , στο πιο ψηλό βουνό θ' ανέβω-θ'ανέβω-θ' ανέβω να σε δω", "στενά μπαλκόνια, δειλινά στενά, καρδιές μπαλόνια πετούν στο πουθενά", "τη γριά που χαιρετίζω στο απέναντι μπαλκόνι τόσο λίγο τη γνωρίζω, μα η ματιά της με πληγώνει","τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά, δε μου δίνεις σημασία κι η καρδιά μου δε βαστά", "Αχ, μέσα στ' όνειρο σ' είδα μια φορά, Αρετούσα με τα κόκκινα μαλλιά, στο μπαλκόνι σου θ' ανέβω κρυφά"...

Το μπαλκόνι έχει παράλληλα χρησιμοποιηθεί και με άσχημο τρόπο. Έχει δώσει βήμα σε αισχρούς υποσχετικούς λόγους κι έχει -άθελά του- αναδείξει δια της υψομετρικής διαφοράς από το έδαφος πρόσωπα και μεγαλόπρεπους χαιρετισμούς προς ένα συνεπές, παραληρόν πλήθος.

Στις εθνικές επετείους αναρτάμε την εθνική μας υπερηφάνεια στη θήκη της σημαίας, στο γάμο του σπιτιού γεμίζουμε το μπαλκόνι με τούλια και για τις ώρες της χαράς με τους φίλους έχουμε θεσπίσει τη γωνία του barbecue. Γίνεται και ο πιστότερος φίλος, συνάμα. Μια μόνιμη συντροφιά για το τσιγάρο κι ένας χώρος φιλόξενος για ιδιωτικές συζητήσεις, που πολλά ακούει, αλλά δε θα μεταδώσει τίποτε.

Οι φοιτητικές εστίες και οι εργατικές πολυκατοικίες συνήθως στερούνται μπαλκονιών. Οι φυλακές σίγουρα! Στις μεγαλουπόλεις τα μπαλκόνια είναι στενότερα από αυτά των επαρχιακών σπιτιών. Στις διακοπές το "δωμάτιο με θέα" κοστίζει περισσότερο. Σα να συνοδεύει προνομιούχες ζωές.
 

Είναι, λοιπόν, το μπαλκόνι, ο χώρος και το μέσον επικοινωνίας μας με τον έξω κόσμο. Μας φέρνει σε επαφή με τις καιρικές συνθήκες, με τους ήχους και τις ιστορίες της γειτονιάς, με τη ζωή έξω και πέρα από το μικρόκοσμό μας. Είναι το αντίδοτο της (φυσικής και ψυχικής) κλεισούρας. Προσφέρει μια μετάβαση, μιαν ανάσα. 

Άρχισε να έρχεται ο ήλιος στο μπαλκόνι μου. Πάω έξω...